บทที่ 565

เจสกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวกว้างริมหน้าต่าง

แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้อง—เป็นแสงสีทองอันอบอุ่น ชนิดที่ทำให้ทุกอย่างดูสงบสุขในแบบที่โลกแห่งความเป็นจริงแทบไม่เคยอนุญาตให้เกิดขึ้น

ร่างเล็กๆ สามร่างเอนซิงอยู่กับตัวเธอ

หูหมาป่าเล็กจิ๋ว หางนุ่มฟูที่กระดิกไปมาอย่างเกียจคร้าน มือน้อยๆ ของพวกเขากำเสื้อเธอไว้แน...